نشانگرهای ژنتیکی نقش مهمّی در تحقیقات و پرورش طیور دارند. آنها برای نظارت بر تنوع ژنتیکی، ارزیابی تغییرات در معماری ژنتیکی و پیش بینی مقادیر پرورش استفاده می شوند. انواع مختلفی از نشانگرها مانند پلی مورفیسم طول قطعه محدودیت (RFLP)، پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی (SNP) و میکروماهواره ها در مطالعات طیور مورد استفاده قرار گرفته است. مشخص شده است که RFLP ها برای ارزیابی گذشته نگر تغییرات ژنتیکی در جمعیت مرغ مفید هستند(Dementieva,et al.2022). SNP ها برای شناسایی مکان های نشانگر مرتبط با صفات رشد و کیفیت گوشت در مرغ ها استفاده شده اند(Bloom,et al.1993). از نشانگرهای میکروماهواره ای برای ارزیابی تنوع ژنتیکی و هتروزیگوسیته در نژادهای مختلف مرغ استفاده شده، به طور کلی، نشانگرهای ژنتیکی اطلاعات ارزشمندی را برای شناسایی نژاد، برنامه های پرورش حفاظت و افزایش تولید مثل در صنعت طیور فراهم می کنند . نشانگرهای ژنتیکی کاربردهای مختلفی در طیور دارند. آنها برای نظارت بر تنوع ژنتیکی جمعیت های کوچک، ارزیابی تغییرات در معماری ژنتیکی و تنوع و مطالعه دینامیک بلند مدت تنوع ژنتیکی در طول زمان استفاده می شوند(Belej,et al.2019). نشانگرهای ژنتیکی کاربردهای مختلفی در طیور دارند. آنها برای نظارت بر تنوع ژنتیکی جمعیت های کوچک، ارزیابی تغییرات در معماری ژنتیکی و تنوع و مطالعه دینامیک بلند مدت تنوع ژنتیکی در طول زمان استفاده می شوند(Khalil,et al.2021). نشانگرهای ژنتیکی همچنین برای احراز هویت و تمایز بین نژادهای مختلف مرغ، و همچنین برای برچسب زدن و ترویج محصولات با کیفیت در بازار استفاده می شوند(Wang,et al.1998). علاوه بر این، نشانگرهای ژنتیکی برای تعیین ویژگی های ژنتیکی و نظارت بر تنوع ژنتیکی جمعیت جوجه های آزمایشی، اردک، غاز و کبوتر استفاده می شود(Яковлев,et al.2017). آنها همچنین در برنامه های انتخاب برای شناسایی ژنهای کاندید مرتبط با صفات اقتصادی و برای انتخاب با کمک نشانگر و ورود ژن استفاده می شوند. علاوه بر این، نشانگرهای ژنتیکی نقش مهمّی در انتخاب ژنومی ایفا می کنند، که با بهبود ارزش های پرورش، مدیریت تنوع ژنتیکی و تسریع پیشرفت ژنتیکی، انقلابی در صنعت طیور ایجاد کرده است(Emara,et al.2003).
