صادراتی بودن و ارزآوری زعفران باعث شده برنامه ریزی برای افزایش کیفیت در بازار جهانی امری اجتناب ناپذیر باشد و تحقیقات گسترده ای را در این زمینه بطلبد. زعفران نیز مانند گیاهان زراعی دیگر جهت بهره برداری از پتانسیل محیط و رسیدن به حداکثر تولید و افزایش طول دوره بهره برداری، علاوه بر شرایط آب و هوایی و خاک مناسب، نیاز به مدیریت های به زراعی موثر از جمله سن مزرعه، روش کاشت، نحوه و فواصل آبیاری، تاریخ کاشت، تراکم بنه، عمق کاشت، اندازه بنه، مدیریت عناصر غذائی، کنترل علف های هرز، تنظیم کننده های رشد، برداشت و مدیریت پس از برداشت دارد تا بهترین کمیت و کیفیت زعفران تولیدی حاصل شود. در میان عوامل فوق، تاریخ، عمق، تراکم و روش کاشت مناسب و مطلوب جهت دستیابی به بنه های مرغوب و درشت و دارای ذخیره غذائی بیشتر به منظور حصول عملکرد بهینه بیشتر حائز اهمیت می باشد. لذا با توجه به گسترش کشت زعفران در ایران و عدم انجام تحقیقات جامع جهت پاسخ به سؤالات مطرح در خصوص این عوامل این بررسی به صورت مرور منابع در زمینه روش کاشت مناسب و تأثیر تاریخ، عمق و تراکم کاشت بر طول مدت بهره وری و افزایش عملکرد در واحد سطح این محصول مهم و بومی ایران انجام شده است.